मंसीर १०, चितवन
चितवनमा आधारित युवाहरुको सामाजिक संस्था बेटर चितवनको २०२२/२३ को पहिलो छलफल कार्यक्रममा सहभागी भएर डेरामा फर्किदै थिए। मंसिरको महिना, बाटोमा चार पाँच वटा बिहे घर पार गरेर कोठामा आइपुगे ।अहिले यो लेख लेख्दै गर्दा पनि मेरो कानमा पन्चे बाजाको धुन गुन्जीरहेको छ । कस्तो रमाइलो कुरा ,आज दुइ परिवार एक हुदैछन, आज दुइ मन सधैं एक अर्काको लागि रुने हास्ने , एक अर्काको यात्रामा सहयात्री बन्ने , एउटै सपना बुन्ने र एउटै भबिस्य कोर्ने भनेर घोषित सम्झौता गर्दैछन । चर्कै संग सुनाउदै छन् पन्चे बाजाको माध्यमबाट हामी जोडियौ है भनेर।
म चितवनको बासिन्दा , आज मात्र क्षेत्र न ३ बाट बिक्रम पाण्डे बिजयी घोषणा भए। केहि दिन अगाडी बैकल्पिक राजनीतिका नया योद्धा रबि लामिछाने क्षेत्र न २ र उनका सहयात्री हरि ढकाल क्षेत्र न १ बाट निर्बाचित भए। धेरै नेपालीको मनमा त्यस दिन ठुलै घन्टी बज्यो, वृद्धहरुको आँखाबाट हर्षको आँसु पिल्पिलिरहेको थियो, वयस्कहरु आफ्नै जित सरी रमाई रहेका थिए । “भाइ पार्टी पार्टी भनेर के हिँड्छौँ , पार्टीमा हिडेर के पाइन्छ ” भनेर मलाई यो यात्रामा पूर्ण बिराम लगाउन सुझाब दिने दाइ आज रबिको आगमन पछि “जय घन्टी, जय रबि ” भनेर रा. स्व. पा . को झन्डा बोकेर फेसबुकमा अपलाेड गरि रहेका छन् । मलाइ प्रस्ट संग याद छ स्थानिय तहको चुनाब अगाडी ती दाइले भनेका शब्दहरू र त्यो कुनै नया सुझाब पनि थिएन मेरो लागि ।त्यस्ता सुझाब दिनेहरु धेरैलाइ मैले तेही देखेकाे छु , धन्यवाद सभामा। रबिको राजनीतिमा आगमन र चुनाबी नतिजा त भर्खर फक्रिन लागेको फुल मात्र हो , एउटा कोपिला न हो बैकल्पिक राजनीतिको । कोपिला अझै फक्रिन बाकी नै छ, सुबास छर्न बाकि नै छ । तर खुसि छु धेरै लामो यात्रा पछि एउटा कोपिला फल्दै छ।
आज ति कोपिलाहरु फक्रिदै गर्दा एउटा व्यक्तिको सम्झना झल्झली आइरहेको छ। जुन व्यक्ति संग मैले कहिल्यै भेट्न अवसर मिलेन , जुन व्यक्तिको मैले प्रत्यक्ष रुपमा आवाज सुनेको छैन , सायद त्यो व्यक्ति थिएन । एक विचार थियो । त्यस्तो विचार जसको नेतृत्वमा वर्तमानमा फुलिरहेको कोपिलाको बिरुवा रोपिएको थियो । यस्तो विचार जसले नेपाल बन्द होइन नेपाल खुल्ला छ भन्ने आभास गराउन तल्लीन देखिन्थ्यो । जतिखेर देशमा संविधान थिएन त्यो बेला नेतालाई “ज्याला पूरा लियौ, अब संबिधान देऊ” भन्दै आवाज बुलन्द गर्न लिन देखिन्थ्यो । एक महान विचार जसले नेपालमा वैकल्पिक राजनीतिको सुरुवात गर्यो ।आज त्यही व्यक्तिलाई झल्झली सम्झिरहेको छु । नेपालमा बैकल्पिक राजिनिति स्थापनार्थ खटिएको एक सिपाही , प्रिय उज्वल दाइ ।
अझ याद आउँछ त्यो दिन कांग्रेस , एमाले , माओबादी र राप्रपा भन्दा अरु नसुनेको । स्कुलमा ” भ्रष्टाचार नै नेपालको विकासको बाधक हो ” , ” कुशासनले नै हो देश टाट पल्टेको” भनेर बारम्बार सुनेको ।राजनीति नबुझदै निराशाले घेरिएको म १६ वर्षिय केटो । नयाँ आशाका किरणहरू छरिएको त्यो दिन । त्यो दिन २१ वर्षिय रञ्जु दर्शनाले काठमाडौ महानगर पालिकमा मेयर पदको लागि उमेद्वारी दिएको दिन थियो । सायद त्यो दिन म जस्तै अरु दुई लाख जनाले एउटा आशाको किरण देखेका थिए । जसले पछि विवेकशील साझा पार्टीलाई समानुपातिक मत हालेका थिए । यी सब एउटा मनमौजी मानिसको संकल्पको नतिजा थियो , जसले एक दुई गर्दै लाखौं मानिसको मन जितेको थियो । सायद त्यो एक उज्ज्वलले दशक अगाडि त्यो संकल्प नलिएको भए आज यो राजनीतिक समीकरण बन्दैन थियो होला ।सायद त्यो व्यक्तिले त्यस बेला अटेर नगरेको भए आज हजारौं युवालाई अटेर गर्न अघि हजारौं प्रश्नले घेर्थ्यो होला , सायद फल फल्न अगावै ती बिरुवाहरू भाचिन्थे होला । आज रविले जित्दा मलाई तिम्रै याद आउँछ उज्वल दाई । आज विराजले जित्दा मलाई तिमीप्रतिको सदभाव झन् बढेर आउँछ दाई । आज शिशिर खनाल जस्तो मान्छेलाई जनताले सांसद जिताउँदा मलाई तिम्रो याद आउँछ प्रिय दाई । आज घन्टी बज्दा मलाई उज्वल दाईको सम्झना आउँछ।
उज्वल दाईकै विचार थिए जसले मलाई फलमा मात्र होइन , कर्म गर्दापनि रमाउनु पर्छ भनेर दिशानिर्देश गर्यो । फल त फल्न नि सक्ला नफल्न नि सक्ला । तर आफ्नो कर्म निरन्तर गरी रहनु पर्छ भनेर सिकायौ । सायद वैकल्पिक राजनीतिले राज्यमा हस्तक्षेपकारी भूमिका खेल्ने स्थानमा पुग्दा उज्वल दाई स्वर्ग बाट मुर्मुराई रहेका होलान ।
प्रतिकृया दिनुहोस्